Tja, waar moet ik beginnen. Er is de afgelopen maand echt zoveel gebeurd. Heel veel leuks, maar ook hele verdrietige dingen.

Toen ik op maandag 1 juni op tv zag dat een vliegtuig van Air France werd vermist, was ik natuurlijk blij dat Stefan er niet in zat. In de middag kreeg ik een telefoontje van een kennis die mij vertelde dat de man van een vriendin van school in het vliegtuig zat. Geschokt was ik. Op school werd het verhaal bevestigd. Het werd al snel duidelijk dat het vliegtuig ergens in de oceaan neergestort was. Echt vreselijk. Alet, mijn vriendin, heeft 3 kinderen in de leeftijd van 4 tot 6 jaar. Ze komt uit Zuid-Afrika. Wat zeg je tegen iemand die haar man verliest in een vliegtuig ongeluk. Iemand die haar man waarschijnlijk nooit meer ziet. Iemand die geen begrafenis, geen crematie kan regelen. Iemand die geen afscheid kan nemen. Inmiddels is ze met de kinderen teruggegaan naar Zuid-Afrika. We hebben vorige week met een stel vriendinnen bij mij thuis gegeten om afscheid van haar te nemen. Ze is een sterke vrouw, ze pakt haar leven wel weer op daar.

Het was tevens de laatste schoolweek van Alec en Lara. Er werd niet echt meer lesgegeven. Alec en Lara kwamen iedere dag thuis met ladingen knutselwerkjes en tekeningen. Inmiddels hebben deze allemaal een plek gekregen. Veel vrienden waren deze week druk bezig met de voorbereidingen voor de vakantie. De meesten vertrokken op de laatste schooldag in de middag of een aantal dagen later.
Helaas kregen wij aan het einde van de week weer een slecht bericht. Farid, Debby’s man, kreeg op donderdag 4 juni een hersenbloeding. Op het moment dat wij het telefoontje kregen, ging het niet goed met hem. Gelukkig gaat het nu beter. Hij zit al in een rolstoel en dat binnen een week. Vreselijk om dan zo ver bij hen vandaan te zijn. Ik zou zo graag Debby willen helpen in deze verdrietige periode. Maar zodra ik in Nederland ben, kan ik er voor hen zijn. Gelukkig spreek ik Debby 1x in de 2 à 3 dagen en word ik ook bijgepraat door Gerdie en Nicole. Dat zorgt ervoor dat ik goed op de hoogte ben van zijn ontwikkelingen.

Dinsdag 9 juni vond de jaarlijkse award uitreiking plaats op school. Heel officieel worden kinderen die een bijzondere prestatie hebben verricht in het zonnetje gezet. Lara kreeg een award voor “best improved” omdat ze binnen no-time engels sprak, alle letters van het alfabet kende en al begon te lezen en schrijven in het engels. Alec kreeg 4 awards, echt ongelooflijk bijzonder: Most improved award (slechts 4 kinderen van de hele school krijgen deze), Honor Roll ( studenten met een gemiddeld cijfer van 80, is een 7 tot 8), Perfect Attendance award (altijd aanwezig geweest) en een High Achievement award voor Engels. Hij was zo verschrikkelijk trots. Mag hij ook zijn want hij heeft heel hard moeten werken dit jaar (en wij ook!). Van zijn eigen juf kreeg hij de athletic award. Hij kwam dus met 5 awards thuis. Woensdag was de laatste ochtend school. Ik heb nog naar een optreden van Lara gekeken. Ze zong liedjes met haar klasgenootjes. Geweldig vond ze het. Ze stond echt weer te glunderen op het podium. Nu zijn ze 2 maanden vrij ……………………………

Zaterdag was ik jarig. 39 jaar alweer. De kinderen hebben in 3 verschillende talen een verjaardagsliedje voor me gezongen. Zo schattig. Mijn vrienden hier hadden me natuurlijk ernstig in de steek gelaten door al te vertrekken naar hun thuisland, waardoor ik mijn verjaardag heel knus met Stefan, Alec en Lara heb gevierd. We hebben ’s ochtends wat gewinkeld en ’s middags zijn we uit eten geweest. Stefan had buiten allemaal vlaggetjes ophangen. Boven het zwembad, Alec zei dat het net leek alsof we een zwemwedstrijd zouden hebben thuis. Maandag vonden we een briefje in de brievenbus. Daar stond in het portugees op dat wij zulke mooie vlaggetjes hadden. Grappig hè, we weten niet wie dit briefje geschreven heeft.

Afgelopen maandag zijn we op de koffie gegaan bij onze duitse buurvrouw Gisela (nou ja, 10 huizen links van ons). Ze woont hier al 30 jaar en vond het leuk om ons te leren kennen. Verder heeft ze een heleboel Cavia’s en da’s weer leuk voor Alec en Lara. Naast haar woont een duits gezin met kinderen die even oud zijn als Alec en Lara. Ze had Cathrin ook uitgenodigd. Na 8 maanden heb ik eindelijk een aantal mensen hier in het condomenium ontmoet waar ik gewoon mee kan praten en waar ik naar toe kan mocht er iets zijn. Altijd handig. Hartstikke leuke mensen ook nog eens. En Alec en Lara kunnen met de kids gaan spelen. Ze spreken alleen nog geen engels, maar wel Portugees. 

Oh ja, ik vergeet helemaal het tandarts avontuur te vertellen. Lara kreeg een vreemde bobbel op haar tandvlees. De bobbel ging maar niet weg, dus zijn we naar de tandarts hier gegaan. We moesten Lara echt wel overhalen, want zij had bedacht dat ze wel naar de tandarts wilde, maar dan in Nederland. Goed, na een goed gesprek ging ze dan toch overstag. We vonden een engelstalige tandarts, altijd handig hier. Die vervolgens vertelde dat Lara een wortelkanaal infectie had. God, wat voelden wij ons dom zeg. Hebben we haar gewoon een paar weekjes met een flinke infectie laten lopen. Na 3 behandelingen zou het nu helemaal goed moeten zijn. Lara was zo stoer. Ze gaf geen kick toen ze een verdoving kreeg. Ze bleef heel rustig liggen en deed wat de tandarts vroeg. Morgen moeten we weer. De tandarts wil toch nog even zien of alles nog goed is. Dan zijn Lara en ik er ook wel klaar mee.