Het is bijna Kerstmis wat hier betekent dat je 3 weken lang je tijd door moet brengen in shopping malls om voor iedereen die je kent kado’s op afbetaling te kopen. Ik moest zaterdag een kadootje kopen voor een goede vriendin die naar Duitsland terugging met de familie. Ik dacht even weg te zijn, maar hier had ik me lelijk in vergist. Alle inwoners van Rio de Janeiro waren (volgens mij) aan het winkelen in Barra Shopping. Het duurde 15 minuten voordat ik een parkeerplaats had gevonden, een half uur voordat ik het kadootje, dat ik in 5 minuten uitgezocht had, af te rekenen en in te laten pakken, 10 minuten voordat ik mijn parkeerkaartje had betaald en nog eens 15 minuten om van de parkeerplaats af naar huis te gaan. Ik heb dan ook besloten om voor kerst de shopping malls te mijden.

Vorige week donderdag hebben we Lara’s verjaardag gevierd. 6 jaar is ze al weer. En trots dat ze is. Ik had natuurlijk opdracht gekregen om een kroon voor haar te maken, de kamer te versieren met ballonnen en buiten slingers op te hangen en de kado’s te verstoppen.  Stefan heeft voor de versiering gezorgd en ik voor de kroon en de kado’s. Ze was al om 4 uur ’s ochtends wakker en viel na enig aandringen van mijn kant toch weer in slaap. Helaas stond ze om 6 uur al weer naast mijn bed, aangekleed, gewassen en gekamd. Op school is ze de hele dag de koningin geweest en na schooltijd kwamen een aantal vriendjes en vriendinnetjes mee om hier te spelen. We hebben een aantal spelletjes gedaan, maar het liefst wilde iedereen gewoon spelen. Na wat hotdogs, broodjes hamburger en pizza ging iedereen met een zakje lekkers en een speeltje naar huis. Lara had een leuke dag gehad en ging tevreden slapen. Stefan en ik konden vervolgens aan de bak, want in werkelijk iedere kamer leek het alsof er een bom ontploft was. Zucht, volgend jaar maar weer eens een feestje buitenshuis!

Nog 1 weekje en dan hebben de kinderen vakantie. Ik heb het idee dat ze er wel aan toe zijn. 3 weken lang even niets moeten is natuurlijk ook heerlijk voor hen. Geen huiswerk, geen naschoolse activiteit, niet haasten in de ochtend. Ik kan me er ook op verheugen. Nu maar hopen dat het weer een beetje meezit. De afgelopen week heeft het hier alleen maar geregend. Goed voor de plantjes, maar ik ben er inmiddels wel klaar mee. De zomer is begonnen, de zon mag gaan schijnen. Vandaag hoorde ik dat het weer zal opklaren na de kerst!

Op dit moment ben ik buiten het bijwerken van ons weblog ook 40 kalenders aan het printen. Ik heb samen met 2 andere ouders een project gedaan op school om geld te verdienen voor een weeshuis in Vargem Grande, Santa Clara. Alle klassen hebben een artwork gemaakt, die we hebben verkocht aan de ouders middels een stille veiling. Al het artwork was echt prachtig geworden en alle ouders wilden het graag kopen, dus de prijzen liepen aardig op. Van al het artwork hebben we foto’s gemaakt, deze foto’s hebben we opgenomen in een kalender en deze kalender hebben we ook verkocht aan de ouders. Helaas is het aantal niet groot genoeg om de kalender door een drukkerij te laten afdrukken tegen een normaal tarief, dus doe ik het zelf. Houd me weer van de straat, want het duurt natuurlijk altijd langer dan je denk. Ik zit al vanaf 11.00 uur achter de printer en het is nu 15.00 uur. Nu maar hopen dat de ouders onze zelfgemaakte kalenders van R$ 30 (ongeveer een tientje) ook waarderen.

Het was alweer  een tijdje geleden dat ik aan mijn weblog gewerkt heb. Helaas heeft deze activiteit een lagere prioriteit gekregen. Toch wil ik proberen regelmatig iets te schrijven, zodat we later nog eens onze belevenissen terug kunnen lezen. Je vergeet ook weer zo snel wat er allemaal gebeurd. Met name omdat vorig jaar alles nieuw was en nu verbaas je je steeds minder over alles. De tijd gaat erg snel en we zitten nu in de fase dat we afscheid nemen van een aantal vrienden. Katharina, een Duitse vrouw, heb ik leren kennen bij de International Newcomers Club, is gisteren teruggegaan naar Duitsland met haar familie. Zaterdag hadden we haar afscheidsfeestje. Ze was erg verdrietig, er hing ook een vreemde sfeer die avond. Ik hoop dat ik haar nog eens weer zie, ze woont dicht bij Dusseldorf, dus wie weet. Zondag vertrekken ook onze goede vrienden Sherita, Marcel, Shemara en Sandero naar Panama. Ik denk er maar niet teveel aan, want dan word ik erg verdrietig. Gelukkig komen ze vrijdagavond nog bij ons eten, zodat we echt kort voor hun vertrek afscheid kunnen nemen. Alec is dikke vrienden met Shemara en Sandero, hij ziet ook vreselijk op tegen hun vertrek. Alec heeft Shemara’s hamster gekregen, dus het aandenken aan haar is al binnen.

Ondertussen hebben we ook weer bezoek gehad. Monique is een weekje geweest en ook Patty en Hubertien hebben een week lang bommetjes gemaakt in het zwembad. Wel heerlijk hoor om zo lang mensen om je heen te hebben die Nederlands praten. Ik heb natuurlijk voor reisleidster gespeeld en het leuke is dat ik ook telkens weer op voor mij onbekende plekken kom. Met Monique ben ik zelfs een avondje uit geweest in de plaatselijke Samba-tent. Echt lachen, jong en oud stond naast de tafels te dansen. Na een aantal caipirinha’s kon ik behoorlijk goed Portugees praten. Ik denk dat ik gewoon meer uit moet gaan, dan spreek ik binnen no-time vloeiend Portugees. Ik heb natuurlijk weer vreselijk gelachen met Monique. Patty en Hubertien zijn volgens mij helemaal uitgerust teruggekomen in Nederland. Ze hebben echt genoten van ons zwembad en huis. We hebben ook regelmatig buiten de deur geluncht, tot groot genoegen van Hubertien. Wat een genot is het om met haar uit eten te gaan. Ze gaan helemaal los wanneer ze langs de buffettafels loopt. Gelukkig hebben zowel Monique als Patty en Hubertien prachtig weer gehad en gingen ze met een goed kleurtje naar huis.

Het is dus bijna kerst, we hebben de kerstboom al opgetuigd in de woonkamer staan. Het blijft toch weer vreemd om kerst in een warm land te vieren.

Het is zondag 8.30. Ik zit in mijn ochtendjas achter de laptop, de kinderen kijken Bambi op tv en ik hoor Stefan nu ook boven rommelen. Eigenlijk is het veel te warm om een ochtendjas te dragen. Wanneer ik naar buiten kijk, zie ik de zon al flink schijnen. Het wordt vandaag weer een warme dag. Ik hoop dat we straks naar het strand gaan, dat is al weer een tijdje geleden. Het heeft hier flink geregend de afgelopen weken. Alec en Lara moeten eerst nog hun cursus Nederlands af maken van deze week. Ieder nog twee oefeningen en dan zijn ze weer klaar. Ze zijn er wel erg druk mee, maar ze moeten dit echt doen, anders wordt het straks erg moeilijk om de kennis in te halen. Soms heb ik wel medelijden met ze. Ze hebben ook al behoorlijk wat huiswerk van school, met name Alec. Hij heeft iedere week een spellingtest waar hij 20 nieuwe Engelse woorden voor moet leren. Hij moet iedere week een bijbeltekst uit zijn hoofd leren en 1x per 4 weken heeft hij een rekentest, een social studies test en een science test. Op dit moment heeft de school een project dat heet “reading month”. Het is de bedoeling dat de kinderen zoveel mogelijk lezen, op school en thuis. Alle leesminuten worden bijgehouden op lijsten en de persoon en de klas die het meest heeft gelezen krijgt een prijs. Vrijdag moet iedereen verkleed naar school als zijn of haar favoriete boek karakter. Alec gaat als hond (hij leest veel Puppy Place, een boekenserie dat gaat over een asiel met hondjes) en Lara wil verkleed als Sneeuwwitje (heel verrassend!).  De ouders mogen kijken als hun kinderen vertellen over hun favoriete boek. Eigenlijk moeten ze nu aan de slag, maar ze zitten zo zoet voor de tv.

Gisteren zagen Lara en ik dat hier winkels al ingericht werden met Kerstspullen. Ook worden buiten de kunstkerstbomen opgetuigd. En dat terwijl het hier alleen maar warmer wordt. Het blijft toch een vreemde combinatie, zon en Kerst. Het is al bijna een jaar geleden dat we hier kwamen. Vorig jaar 10 november kwamen we hier aan. Ongelooflijk zo snel als de tijd gaat. Het vreemde is dat ik vorig jaar het gevoel had dat ik al heel lang in Brazilië woonde, terwijl ik nu denk “het lijkt als de dag van gisteren dat we hier aankwamen met onze koffers”. Gelukkig hebben we nu onze kerstspullen, zodat we het huis ook een beetje in de kerstsfeer kunnen brengen. Vorig jaar stonden deze spullen nog op ons te wachten in de container in de haven.

Voor de Ouderraad van school ben ik bezig met het organiseren van een Fancy Fair. Op 7 november is het zover. Ben benieuwd hoe het gaat worden. Iedere klas organiseert haar eigen spelletje, we hebben een kleine markt, eten, springkussens, etc. Vorig jaar was het een groot succes, dus nu maar hopen dat we dit succes een vervolg kunnen geven. Het is één van onze grootste fundraising evenementen. Met de opbrengst kunnen we weer evenementen voor de kinderen organiseren. Aan het begin van het schooljaar hebben we een vrijwillige ouderbijdrage geïntroduceerd, maar daar begrijpen ze hier helemaal niets van. Het leverde een bijdrage op van 15 gezinnen, terwijl de school 85 gezinnen met kinderen op school heeft.

Volgend weekend gaan we naar Ilha Grande. Het is een eilandje op twee uur rijden hier vandaan. Er mogen geen auto’s komen en er gaan slechts 2 boten per dag. Volgens mij moeten we erg vroeg vertrekken om op tijd de boot te halen, maar dat mag de pret niet drukken. Het wordt tijd dat we Brazilië gaan ontdekken. Stefan is deze week in het Noorden geweest, Natal, en hij kwam erg enthousiast terug. Ook de omgeving van Fortaleza heeft veel te bieden volgens hem, dus daar moeten we ook zeker nog een lang weekend doorbrengen. Ik heb in ieder geval veel zin in onze geplande vakanties.

Tijd om ontbijt te maken.

Bestaat ze nog? De traditionele expatvrouw die tennist en borrelt met andere expatvrouwen?

Dit artikel uit Wereldexpat Magazine wil ik jullie niet onthouden .