Het is zondag 8.30. Ik zit in mijn ochtendjas achter de laptop, de kinderen kijken Bambi op tv en ik hoor Stefan nu ook boven rommelen. Eigenlijk is het veel te warm om een ochtendjas te dragen. Wanneer ik naar buiten kijk, zie ik de zon al flink schijnen. Het wordt vandaag weer een warme dag. Ik hoop dat we straks naar het strand gaan, dat is al weer een tijdje geleden. Het heeft hier flink geregend de afgelopen weken. Alec en Lara moeten eerst nog hun cursus Nederlands af maken van deze week. Ieder nog twee oefeningen en dan zijn ze weer klaar. Ze zijn er wel erg druk mee, maar ze moeten dit echt doen, anders wordt het straks erg moeilijk om de kennis in te halen. Soms heb ik wel medelijden met ze. Ze hebben ook al behoorlijk wat huiswerk van school, met name Alec. Hij heeft iedere week een spellingtest waar hij 20 nieuwe Engelse woorden voor moet leren. Hij moet iedere week een bijbeltekst uit zijn hoofd leren en 1x per 4 weken heeft hij een rekentest, een social studies test en een science test. Op dit moment heeft de school een project dat heet “reading month”. Het is de bedoeling dat de kinderen zoveel mogelijk lezen, op school en thuis. Alle leesminuten worden bijgehouden op lijsten en de persoon en de klas die het meest heeft gelezen krijgt een prijs. Vrijdag moet iedereen verkleed naar school als zijn of haar favoriete boek karakter. Alec gaat als hond (hij leest veel Puppy Place, een boekenserie dat gaat over een asiel met hondjes) en Lara wil verkleed als Sneeuwwitje (heel verrassend!).  De ouders mogen kijken als hun kinderen vertellen over hun favoriete boek. Eigenlijk moeten ze nu aan de slag, maar ze zitten zo zoet voor de tv.

Gisteren zagen Lara en ik dat hier winkels al ingericht werden met Kerstspullen. Ook worden buiten de kunstkerstbomen opgetuigd. En dat terwijl het hier alleen maar warmer wordt. Het blijft toch een vreemde combinatie, zon en Kerst. Het is al bijna een jaar geleden dat we hier kwamen. Vorig jaar 10 november kwamen we hier aan. Ongelooflijk zo snel als de tijd gaat. Het vreemde is dat ik vorig jaar het gevoel had dat ik al heel lang in Brazilië woonde, terwijl ik nu denk “het lijkt als de dag van gisteren dat we hier aankwamen met onze koffers”. Gelukkig hebben we nu onze kerstspullen, zodat we het huis ook een beetje in de kerstsfeer kunnen brengen. Vorig jaar stonden deze spullen nog op ons te wachten in de container in de haven.

Voor de Ouderraad van school ben ik bezig met het organiseren van een Fancy Fair. Op 7 november is het zover. Ben benieuwd hoe het gaat worden. Iedere klas organiseert haar eigen spelletje, we hebben een kleine markt, eten, springkussens, etc. Vorig jaar was het een groot succes, dus nu maar hopen dat we dit succes een vervolg kunnen geven. Het is één van onze grootste fundraising evenementen. Met de opbrengst kunnen we weer evenementen voor de kinderen organiseren. Aan het begin van het schooljaar hebben we een vrijwillige ouderbijdrage geïntroduceerd, maar daar begrijpen ze hier helemaal niets van. Het leverde een bijdrage op van 15 gezinnen, terwijl de school 85 gezinnen met kinderen op school heeft.

Volgend weekend gaan we naar Ilha Grande. Het is een eilandje op twee uur rijden hier vandaan. Er mogen geen auto’s komen en er gaan slechts 2 boten per dag. Volgens mij moeten we erg vroeg vertrekken om op tijd de boot te halen, maar dat mag de pret niet drukken. Het wordt tijd dat we Brazilië gaan ontdekken. Stefan is deze week in het Noorden geweest, Natal, en hij kwam erg enthousiast terug. Ook de omgeving van Fortaleza heeft veel te bieden volgens hem, dus daar moeten we ook zeker nog een lang weekend doorbrengen. Ik heb in ieder geval veel zin in onze geplande vakanties.

Tijd om ontbijt te maken.

Bestaat ze nog? De traditionele expatvrouw die tennist en borrelt met andere expatvrouwen?

Dit artikel uit Wereldexpat Magazine wil ik jullie niet onthouden .

Het is 09:45. Even een kort berichtje tijdens het wachten op luchthaven Congonhas. Ben een aantal dagen met collega’s in São Paulo, wat ingeniersbureau’s bezoeken die bezig zijn met wat projecten voor Petrobras. Ik zou gisteren eigenlijk al terug vliegen, maar toen we op de luchthaven aankwamen kregen we te horen dat zowel Congonhas hier in São Paulo als Santos Dumont in Rio sinds s’ochtendvroeg gesloten waren. Oorzaak zwaar noodweer. Beide luchthavens hebben nl. geen ILS en vertrek en landing op alleen de vliegtuiginstrumenten mag in dit soort weer hier niet meer sind het ongeluk in 2007,  waarbij een Airbus 320 tijdens hevige regen aan het eind van de landingbaan doorschoot.

Er stond een enorme rij bij de TAM balies. Gelukkig waren onze tickets geboekt via Thomassen dus om tijd te winnen snel het reisbureau in Nederland gebeld en om te kijken wat de mogelijk waren. Eerstvolgende beschikbare vlucht voor ons was die van 11:00 de volgende dag. Snel vast laten leggen en toen maar weer terug naar het hotel. Hallo, hier zijn we weer. Ik had trouwens medelijden met al die mensen die nog bij de TAM balie stonden en zeer waarschijnlijk de vluchten na ons zouden moeten nemen.

Nou moet je weten dat het verkeer in São Paulo dramatisch is. En dan heb ik nog niet eens over wanneer het spitsuur is. Het duurde 1:45 uur voor we weer terug in het hotel waren en dat voor minder dan 10 km!

************

Het is nu 11:00 uur en eigenlijk is het tijd om de lucht in te gaan. We hebben echter bij het inchecken te horen te gekregen dat het weer in Rio nog steeds erg slecht is en dat daardoor Santos Dumos gesloten is en dat alle vluchten nu naar Galeão gaan, de internationale luchthaven van Rio waar ze wel ILS hebben. Zojuist ook te horen gekregen dat onze vlucht waarschijnlijk pas om 13:00 gaat. Dus de laptop maar weer opgestart en net zoals velen hier gewoon aan het werk. 

************

Het is nu 14:00 en onze vlucht is zojust omgeroepen. We gaan eindelijk naar huis.

************

Het is 19:00. Ben weer thuis, het was m’n een dagje wel. Uiteindelijk gingen we om ca. 15:00 uur de lucht in. De vlucht van São Paulo naar Rio duurt 40 minuten. De landing op Galeão was “bijzonder”. De nadering ging eigenlijk zoals gewoonlijk, een paar kleine bumpjes en een wat kleine koers correcties. Echter op zo’n 100 m hoogte trokken de piloten plotseling de kist weer stijl de lucht in.  Als reden gaf de gezagvoerder de weersomstandigheden op en dat hij daardoor naar een andere landingsbaan moest. Uhuh zal wel . Het regende op dat moment niet en er was ook nauwlijks wind. Volgens mij zat ‘ie tijdens de landing gewoon te hoog. Na even in een parkeerbaan te hebben gezeten konden we het voor de 2e keer proberen en het werd een vlekkeloze landing. Toen ik tijden het uitstappen langs de gezagvoerder liep keek hem aan en zei met een knipoog dat er geen regen en wind was. Er verscheen een brede grijns op z’n gezicht wat mijn vermoedens bevestigde.

Ook in Rio was de vrijdagavondspits begonnen en inmiddels was het ook weer gaan regenen. Het duurde daardoor meer dan een uur met de taxi voordat ik bij mijn auto was die natuurlijk nog geparkeerd stond bij Santos Dumont. Verbazingwekkend viel daarna het verkeer richting huis reuze mee en was ik toch noch sneller thuis dan eigenlijk verwacht.

Vandaag was de grote dag. Wordt het Tokyo, Chicago, Madrid of toch Rio de Janeiro die de Olympische Zomerspelen van 2016 mag organiseren. Vanaf dinsdag zag ik al dat de gemeente een enorm podium op het strand van Copacabana aan het bouwen was. En om 10:00 deze morgen werd het feest rondom de verkiezing geopend. Diverse topartiesten traden op en via diverse websites én de tv bij de receptie konden mijn collega’s en ik zien dat het strand lanzaam maar zeker vol liep. Om 13:00 was de voorlaatste stemronde geweest en was Chicago en Tokyo inmiddels uit de race gewipt en was alleen Madrid nog over als tegenstander.

Astrid was met haar Deense vriendin Stine (en haar baby) s’morgens vroeg al naar Copacabana vertrokken en de dames hadden zich inmiddels verschanst in het Copacabana Palace Hotel, direct tegenover het podium. Ter info: Copacabana Palace is het duurste hotel in Rio, is meestal de vaste plek voor grote artiesten zoals Madonna, de Rolling Stones en ook presidenten, koningen, sjeiks etc. mogen er graag verblijven. Er zijn natuurlijk ook kamers voor de gewone (zaken)man/vrouw. Stine was nl. benaderd door de Deense televisiezender TV2 om vlak na de bekendmaking live telefonisch verslag te doen.

Nou werk ik nog geen 5 minuten van de Copacabana vandaan, dus toen om 13:00 alleen Rio en Madrid overwaren besloot ik om een taxi te nemen en de dames op te gaan zoeken. Er waren schat ik inmiddels zo’n 300.000 bezoekers en eenmaal bij het hotel aangekomen bleek deze hermetisch te zijn afgesloten. Een gedeelte van het hotel was nl. bezet door regerings- en gemeente instanties die alles vanaf een VIP plek wilden meemaken. En gezien de mate van beveiliging moeten het wel erg hoge heren zijn geweest. Dat was trouwens ook te merken buiten het hotel waar diverse kleine groeperingen aandacht vroegen voor hun veelal sociale problemen. Ik zag trouwens maar 1 spandoek die tegen de Olympische Spelen was, ik begreep dat zo’n 82% van de Brazilaanse bevolking graag de Spelen in Rio wil hebben. Daar stond ik dus, aan de verkeerde kant van het hek, in m’n beste Portugees tegen een beveiligingsambtenaar duidelijk te maken dat ik graag naar binnen wou om mijn vrouw te ontmoeten. Weining kans dus. Maar toen Astrid naar buiten kwam en duidelijk maakte dat ik toch echt haar echtgenoot was mocht ik er toch door. Ik was zelf nog nooit in dit hotel geweest en ik moet zeggen dat ik nu wel begrijp waarom die artiesten, koningen, J.P. Balkenende en in het verleden een van mijn collega’s (de beste man is al heel lang gepensioneerd en nee, het is niet BS!) hier heel graag slapen. Het is gewoon een heel mooi hotel met koninklijke uitstraling. Het heeft cachet.

Stine had inmiddels wat aantekeningen gemaakt en had volgens mij ook nog even met Astrid geoefend. Het balkon aan de voorzijde van het hotel was eigenlijk afgezet voor het feestpartijtje van hoge ambtenaren, maar we mochten toch even een kijkje nemen. Gewoon heel vriendelijk doen tegen de bewaking. En zeg nou zelf, als je een baby bij je hebt dan ben je toch niet iets raars van plan? Vanaf het balkon had je een prachtige blik richting het grote podium en over de met spanning wachtende maar wel feestende menigte. Om 13:30 was er weer televisieverbinding met Kopenhagen waar het IOC de stemming hield. Stine werd inmiddels toch wel een beetje zenuwachtig voor haar live verslag. Toen 20 minuten later IOC voorzitter Jacques Rogge bekent maakte dat Rio de Janeiro de Olympische Zomerspelen van 2016 mag organiseren barste het feest pas echt los (video, foto’s). Dit is een geweldige opsteker voor ”A Cidade Maravilhosa“. Na de Panamerican Games in 2007, de finale wereldkampioenschap voetbal in 2014, nu dus ook de Spelen in 2016. Erg jammer dat wij dan zeer waarschijnlijk hier niet meer wonen.

En Stine? Die had haar “30-seconds of fame” voor de Deense televisie.

Inmiddels is het september en gaan Alec en Lara al weer een maand naar school. Ze zijn 2 maanden vrij geweest van 10 juni tot 17 augustus, ongekend lang. Wij hebben natuurlijk niet stilgezeten in die periode. Eerst hebben we 2 weken in Rio doorgebracht, daarna 3 weken in Nederland. Deze 3 weken waren heerlijk. Wat is Nederland toch een fijn land om in te wonen. Relatief rustig verkeer, ruimte voor fietsers, lopen naar je vrienden. We hebben geprobeerd om een vakantie met ons vieren te combineren met het bezoeken van vrienden en familie. Het was super om weer iedereen te kunnen knuffelen en spreken. Maar het is helaas niet gelukt om iedereen te zien. Drie weken was toch te kort is nu gebleken.  1 week nadat we terugkwamen uit Nederland, kwamen vrienden om bezoek. Sylvia, Bernard, Lotte en Martijn. Vreselijk spannend natuurlijk. Ze zijn eerst een weekje een Buzios geweest, waar wij ze opgehaald hebben. Ze hebben erg genoten van Buzios, veel rondgereden in een baby-buggy (zonder knipperlichten en goedwerkende ruitewissers), lekker gegeten, van de mooie plekjes genoten. Toen wij in Rio kwamen met zijn allen hebben we eerst van een goede barbeque met een heleboel carphirinha’s genoten. Helaas was het weer slecht in deze week. Bernard denkt nu dat het alleen maar regent in Rio en ik kan me er alles bij voorstellen. Tussen de buien door hebben we zoveel mogelijk van Rio laten zien. Gelukkig eindigde hun vakantie hier met een prachtige stranddag op de Copacabana. Ondertussen waren Conny en Nick ook neergestreken in Rio. Met hen en de Siebelingetjes hebben we genoten van de Copacabana en een flinke lunch. Stefan heeft de Siebelingetjes naar het vliegveld gebracht en ik ben met Alec, Lara, Conny en Nick de Sugarloaf berg opgegaan. We hebben de zonsondergang vanaf deze berg gezien. Prachtig, maar wel wat koud. Ook met Nick en Conny hebben we een aantal heerlijke dagen gehad.  We hebben de Corcovado en leuke strandjes bezocht. En de kinderen hebben natuurlijk heel veel gezwommen. Alec en Lara vonden het helemaal geweldig om allemaal kinderen te logeren te hebben. Zij waren dan ook vreselijk verdrietig toen iedereen weg was.

De tijd gaat hier echt zo vreselijk snel. Ik zit in een commissie van een fundraising event van de internationale club. Het feest is gisteren geweest. We hebben R$ 5000 verdiend wat besteed kan worden voor charity doelen. Het was een erg gezellige avond, de meesten waren gekleed in de jaren 50 stijl (Stefan als James Dean en ik als Olivia Newton John). Toen we thuiskwamen wachtte de oppas ons al op. De kinderen van onze vrienden die meewaren, waren ook blijven slapen. Ze vertelde gelijk dat er wat ongelukjes gebeurd waren. Alec was met zijn voet door een raampje van een deur gegaan (beetje te wild met zijn vriendjes met de deur lopen spelen) en de popcorn was verbrand. Het stonk toch in huis, we hebben nu nog de deuren opstaan om de lucht het huis uit te krijgen. Overal stonk het, zelfs op de slaapkamers.
Op school ben ik actief, er zit een family fund fest aan te komen in november, samen met mijn vriendin Stine gaan we de raffle (loterij) organiseren. Ik heb geen flauw idee hoeveel werk het is en wat ik me nu weer op mijn hals haal. Het is me vorige week vreselijk in mijn rug geschoten, eigenlijk heb ik al heel lang last van mijn rug, maar het deed niet echt pijn. Alleen werd ik vorige week wakker van de pijn. Dus heb ik een goede vriendin, uit Duitsland die ostheopaat is (heel uniek hier) ingeschakeld. Zij gaf aan dat ik aan Yoga moet gaan doen, zodat ik ruimte creeer in mijn rug, de boel zit daar helemaal vast (schijnt ook aan de leeftijd te liggen) en door Yoga moet dit weer helemaal goed komen. Ik ben maandag naar een Yoga les gegaan en ik moet zeggen het helpt echt. De echte pijn is weg. Ik ben daar helemaal uitgetrokken, ik ben zeker 3 cm langer geworden, hahaha. Mijn houding is natuurlijk ook naadje, schoudertjes lekker naar voren, hoofd naar beneden, echte kieftenbeld stand. Dus, iedere week anderhalf uur Yoga en je wordt een heel ander mens.

Over een maandje of 3 vertrekken goede vrienden van ons naar Panama. Erg jammer, want we kunnen het goed met ze vinden en de kinderen spelen ook vaak met elkaar. Ik heb een weekje op de kinderen gepast zodat Sherita en Marcel op zoek konden gaan naar een school en huis in Panama. Gelukkig zijn er in het nieuwe schooljaar een aantal leuke nieuwe gezinnen bij gekomen. Een Engels gezin, de dochter zit met Lara in de klas en ze wonen aan de overkant van de weg. Gisteren begreep ik dat de vader in de olie & gas-industrie werkt, dus een goede gesprekspartner voor Stefan. Ook heeft Lara een nieuw Spaans meisje in haar klas waar ze het goed mee kan vinden. Ook met de ouders kunnen we het goed vinden. Ze houden van het strand en lekker uit eten, dat sluit dus goed aan op onze interesses.

Alec is boven aan het spelen met zijn Duitse vriendjes. Ze spreken Portugees met elkaar, het klinkt zo grappig. En ik begin langzamerhand weer een beetje Duits te spreken. Gelukkig spreekt hun moeder Engels, dat gaat met toch een stuk beter af op dit moment. We hebben laatst een biertje gedronken bij ze, erg gezellig moet ik zeggen. Ik denk dat we binnenkort maar eens de barbeque met ze aan moeten steken. Lara is bezig met haar cursus Nederlands. Zowel Alec als Lara volgen Nederlands via internet. Iedere week krijgen ze opdrachten via de email die ze moeten doen via een webapplicatie. Gelukkig vinden ze het beiden erg leuk, waardoor het niet een enorme strijd is. We hebben met ze afgesproken dat ze de opdrachten in het weekend doen, zodat ze zich door de week op het Engels kunnen focussen.

Ik hoop dat het morgen lekker strandweer is, anders blijven we thuis en ga ik maar weer eens een goed boek lezen!

Tja, waar moet ik beginnen. Er is de afgelopen maand echt zoveel gebeurd. Heel veel leuks, maar ook hele verdrietige dingen.

Toen ik op maandag 1 juni op tv zag dat een vliegtuig van Air France werd vermist, was ik natuurlijk blij dat Stefan er niet in zat. In de middag kreeg ik een telefoontje van een kennis die mij vertelde dat de man van een vriendin van school in het vliegtuig zat. Geschokt was ik. Op school werd het verhaal bevestigd. Het werd al snel duidelijk dat het vliegtuig ergens in de oceaan neergestort was. Echt vreselijk. Alet, mijn vriendin, heeft 3 kinderen in de leeftijd van 4 tot 6 jaar. Ze komt uit Zuid-Afrika. Wat zeg je tegen iemand die haar man verliest in een vliegtuig ongeluk. Iemand die haar man waarschijnlijk nooit meer ziet. Iemand die geen begrafenis, geen crematie kan regelen. Iemand die geen afscheid kan nemen. Inmiddels is ze met de kinderen teruggegaan naar Zuid-Afrika. We hebben vorige week met een stel vriendinnen bij mij thuis gegeten om afscheid van haar te nemen. Ze is een sterke vrouw, ze pakt haar leven wel weer op daar.

Het was tevens de laatste schoolweek van Alec en Lara. Er werd niet echt meer lesgegeven. Alec en Lara kwamen iedere dag thuis met ladingen knutselwerkjes en tekeningen. Inmiddels hebben deze allemaal een plek gekregen. Veel vrienden waren deze week druk bezig met de voorbereidingen voor de vakantie. De meesten vertrokken op de laatste schooldag in de middag of een aantal dagen later.
Helaas kregen wij aan het einde van de week weer een slecht bericht. Farid, Debby’s man, kreeg op donderdag 4 juni een hersenbloeding. Op het moment dat wij het telefoontje kregen, ging het niet goed met hem. Gelukkig gaat het nu beter. Hij zit al in een rolstoel en dat binnen een week. Vreselijk om dan zo ver bij hen vandaan te zijn. Ik zou zo graag Debby willen helpen in deze verdrietige periode. Maar zodra ik in Nederland ben, kan ik er voor hen zijn. Gelukkig spreek ik Debby 1x in de 2 à 3 dagen en word ik ook bijgepraat door Gerdie en Nicole. Dat zorgt ervoor dat ik goed op de hoogte ben van zijn ontwikkelingen.

Dinsdag 9 juni vond de jaarlijkse award uitreiking plaats op school. Heel officieel worden kinderen die een bijzondere prestatie hebben verricht in het zonnetje gezet. Lara kreeg een award voor “best improved” omdat ze binnen no-time engels sprak, alle letters van het alfabet kende en al begon te lezen en schrijven in het engels. Alec kreeg 4 awards, echt ongelooflijk bijzonder: Most improved award (slechts 4 kinderen van de hele school krijgen deze), Honor Roll ( studenten met een gemiddeld cijfer van 80, is een 7 tot 8), Perfect Attendance award (altijd aanwezig geweest) en een High Achievement award voor Engels. Hij was zo verschrikkelijk trots. Mag hij ook zijn want hij heeft heel hard moeten werken dit jaar (en wij ook!). Van zijn eigen juf kreeg hij de athletic award. Hij kwam dus met 5 awards thuis. Woensdag was de laatste ochtend school. Ik heb nog naar een optreden van Lara gekeken. Ze zong liedjes met haar klasgenootjes. Geweldig vond ze het. Ze stond echt weer te glunderen op het podium. Nu zijn ze 2 maanden vrij ……………………………

Zaterdag was ik jarig. 39 jaar alweer. De kinderen hebben in 3 verschillende talen een verjaardagsliedje voor me gezongen. Zo schattig. Mijn vrienden hier hadden me natuurlijk ernstig in de steek gelaten door al te vertrekken naar hun thuisland, waardoor ik mijn verjaardag heel knus met Stefan, Alec en Lara heb gevierd. We hebben ’s ochtends wat gewinkeld en ’s middags zijn we uit eten geweest. Stefan had buiten allemaal vlaggetjes ophangen. Boven het zwembad, Alec zei dat het net leek alsof we een zwemwedstrijd zouden hebben thuis. Maandag vonden we een briefje in de brievenbus. Daar stond in het portugees op dat wij zulke mooie vlaggetjes hadden. Grappig hè, we weten niet wie dit briefje geschreven heeft.

Afgelopen maandag zijn we op de koffie gegaan bij onze duitse buurvrouw Gisela (nou ja, 10 huizen links van ons). Ze woont hier al 30 jaar en vond het leuk om ons te leren kennen. Verder heeft ze een heleboel Cavia’s en da’s weer leuk voor Alec en Lara. Naast haar woont een duits gezin met kinderen die even oud zijn als Alec en Lara. Ze had Cathrin ook uitgenodigd. Na 8 maanden heb ik eindelijk een aantal mensen hier in het condomenium ontmoet waar ik gewoon mee kan praten en waar ik naar toe kan mocht er iets zijn. Altijd handig. Hartstikke leuke mensen ook nog eens. En Alec en Lara kunnen met de kids gaan spelen. Ze spreken alleen nog geen engels, maar wel Portugees. 

Oh ja, ik vergeet helemaal het tandarts avontuur te vertellen. Lara kreeg een vreemde bobbel op haar tandvlees. De bobbel ging maar niet weg, dus zijn we naar de tandarts hier gegaan. We moesten Lara echt wel overhalen, want zij had bedacht dat ze wel naar de tandarts wilde, maar dan in Nederland. Goed, na een goed gesprek ging ze dan toch overstag. We vonden een engelstalige tandarts, altijd handig hier. Die vervolgens vertelde dat Lara een wortelkanaal infectie had. God, wat voelden wij ons dom zeg. Hebben we haar gewoon een paar weekjes met een flinke infectie laten lopen. Na 3 behandelingen zou het nu helemaal goed moeten zijn. Lara was zo stoer. Ze gaf geen kick toen ze een verdoving kreeg. Ze bleef heel rustig liggen en deed wat de tandarts vroeg. Morgen moeten we weer. De tandarts wil toch nog even zien of alles nog goed is. Dan zijn Lara en ik er ook wel klaar mee.

Zaterdag hebben we meegedaan aan de familie sportdag van school. Een hele uitdaging voor mij, want de avond daarvoor was ik voor het eerst sinds maanden met een vriendin de bar van het Sheraton ingedoken om deel te nemen aan het Happy hour van de Internationale Newcomers Club Rio. We begonnen heel enthousiast aan de caiprinha’s en daar zijn we ook mee geëindigd. Ik ben niet meer echt gewend om alcohol te drinken, dus na 3 caiprinha’s kon je me naar huis dragen.

Om 10.00 uur stonden we met alle kinderen, papa’s en mama’s de warming up te doen. Ik heb meegedaan aan alle spelletjes van Lara en Stefan werd met Alec in de blauwe groep ingedeeld. Lara en ik begonnen met een circuitje. Aangezien ik in september mijn enkel brak met een dergelijk circuit, heb ik heel rustig alle “hordes” genomen. Het was ook niet erg verbazingwekkend dat Lara en ik als laatste eindigden. Gelukkig stegen we weer wat op de ranglijst door 2e te worden met het basketbal spel, 4e met zaklopen en 3e met hardlopen. Stefan heeft gevolleybald en Alec gevoetbald. Om 12.00 waren de spelletjes afgelopen en deden we mee aan de speciale wedstrijden voor de vaders en moeders: wie kan zich het langst opdrukken en hoela hoepen en een danswedstrijd. Ik won geen van allen, Stefan won de danswedstrijd voor vaders. Hij danste vrij erotisch dansde en ik vroeg me die dag dan ook af of we de week daarna misschien bij de directeur van de school zouden worden geroepen met het verzoek voortaan niet meer aan dit soort wedstrijden mee te doen …………………..

’s Avonds zijn we met vrienden naar een klein pousade in Vargem Grande gereden. Deze pousade heeft een leuk Italiaans restaurant en je kan er met een beperkt aantal mensen overnachten. Dit laatse hebben we ook gedaan omdat de weg terug ’s avonds laat niet echt prettig is. Verder konden we dan natuurlijk lekker een wijntje of een caiprinha drinken. De pousade lag prachtig. Slechts een half uurtje rijden van ons huis en je waant jezelf midden in de jungle. De slaapruimtes waren fantastisch, kinderen boven, wij beneden, en het eten was goed. De volgende dag begonnen we om een uurtje of 9 aan het ontbijt en sloten dit om 12.30 af. Stine, mijn Deense vriendin was jarig, dus we hebben in allerlei talen verjaardagliedjes voor haar gezongen, kadootjes uitgepakt en taart gegeten. De kinderen konden heerlijk buiten spelen met stokken en bladeren en bananen die uit de boom gevallen waren. Het was helemaal super en echt voor herhaling vatbaar.

Dia de  Mãe (moederdag) is één van de belangrijkste dagen van het jaar in Brazilië. Ook op school wordt er veel aandacht aan besteed. Vrijdag de 15e mei werden alle moeders op een ontbijt getrakteerd en op leuke optredens in de Chapel. Het ontbijt was heerlijk en het was verrassend om zoveel moeders bij elkaar te zien. Veel kinderen gaan namelijk met de schoolbus naar school dus veel ouders ontmoet je ’s ochtends niet. Om 8.30 uur verzamelden we ons in de kerk. Lara trad als eerste op met haar balletklas. Ze was al weken een dansje en liedje aan het instuderen. Ze vond het geweldig! Ze straalde helemaal en deed vreselijk haar best. Alec zong met zijn klas ook een lied: The greatest thing I could ever do is keep myself from loving you! Tranen natuurlijk. Er volgde een gospelzangeres die zong met haar dochter, weer tranen, leerlingen die allemaal lieve dingen over hun moeder zeiden, een moeder die ons moeders een hart onder de riem stak met allerlei hilarische voorbeelden over situaties met de kinderen en als laatste volgde een spetterend dansoptreden van 5th grade, de hoogste klas van elementary. Helemaal super.

We kregen ook alle zelfgemaakte kadootjes mee naar huis: een sieradendoosje van Lara met een heleboel knutselwerkjes en van Alec kreeg in een tulp met chocolade (die hij natuurlijk zelf op wilde eten) en 4 kaartjes met opdrachten die ik hem mag geven: auto wassen, afwasmachine inruimen, bed opmaken en planten water geven. Ook kreeg ik van hem de nodige knutselwerkjes, waaronder een tekening van mij. Wij moesten onszelf zoeken tussen alle tekeningen die Alec’s klas van hun moeders hadden gemaakt. In mijn geval was dat erg makkelijk want ik ben namelijk de enige blonde, roze moeder met appelwangen………..

Ik heb laatst eens berekend hoeveel tijd ik eigenlijk van de dag in de auto doorbracht. Ik schrok ervan: zeker 20% van mijn tijd overdag. Je kan je dan zeker wel voorstellen dat ik me regelmatig een taxi-chauffeur voel. ’s Ochtends breng ik Alec en Lara naar school. Dan rij ik naar de sportclub of het strand. Na een fysieke inspanning stap ik weer in de auto naar huis. Ik douche me en dan stap ik vaak weer in de auto om boodschappen te doen, naar een afspraak te gaan. Om 15.oo uur moet ik natuurlijk weer met de auto naar school. Vervolgens met de auto naar de voetbal of naar huis. Alleen daarom moet ik al meer sporten dan in Nederland. Die vergaarde kilo’s na mijn gebroken enkel krijg ik er anders echt niet meer af. Inmiddels ben ik zover dat ik 2x per week 4 kilometer hardloop op een loopmachine. Dat is voor mij heel wat, want ik hou helemaal niet van hardlopen. Ik doe daar zo’n 25 minuten over. Daarna fietst ik nog een kilometertje of 10, op een fiets waarvan de trappers al aardig verroest zijn doordat het zo vochtig is in de sportschool. Om een en ander goed af te ronden doe ik nog wat been, buik en bil-oefeningen en kan ik daarna voldaan naar huis. Dit alles doe ik samen met Stine, een Deense vriendin.Vandaag ben ik zomaar de hele middag thuis. Heerlijk om even niets op de agenda te hebben.

Nog 3,5 week en dan hebben Alec en Lara vakantie. Ze zijn 2 maanden vrij. En dat in de winter hier! Mind you, dan is het nog zeker een graad of 20. Je kan nu wel merken dat het herfst is. De bladeren vallen zelfs van de bomen. Het blijft gelukkig lekker warm. Vandaag is het weer 27 graden, strakblauwe lucht.

Vorige week zijn Alec en Lara de hele week op pad geweest met school. Ze hadden de “Week without walls”. In deze week bezoeken de kinderen met hun klas bezienswaardigheden in Rio de Janeiro. Iedere ochtend vertrekken ze met schoolbussen naar een leuke plek. Ze zijn beiden naar het Planetarium geweest. Alec heeft een recycle-bedrijf bezocht en het astronomisch museum. Lara is naar het Maracana stadion geweest en naar het marine museum. Beiden hebben een fantastische week gehad. Alec heeft zelfs een nachtje op school geslapen met zijn klas. Ik denk dat dat wel het hoogtepunt van zijn week was. Ze hebben een piratentocht gedaan, een knuffelzoek wedstrijd, ze hebben elkaar voor het slapen allemaal enge verhalen verteld en ze hebben natuurlijk voor geen meter geslapen. De volgende morgen om 8 uur heb ik hem weer mee naar huis genomen. Hij hield het een ochtend vol. Om 12 uur heb ik hem in bed gelegd en hij werd om 3 uur weer wakker. Hij had nog een verjaardagsfeestje ’s middags. Julia, Lara’s vriendinnetje, vierde haar 5e verjaardag. Ze had haar klas en die van haar zus uitgenodigd. Alec zit bij haar zus in de klas. Ze pakken verjaardagsfeestjes hier nogal grootst aan. Ik houd mijn hart vast. Ik geloof dat Lara haar echte verjaardag (zegt ze zelf) in Nederland wil vieren en haar niet echte verjaardag in Rio. (niet echt verjaardag betekent voor mij: nodig maar een paar kindjes uit.) Alec wil ook alleen zijn klas uitnodigen. Dat zijn maar 9 kinderen, dus……………………..

Morgenochtend krijgen alle moeders een ontbijt op school. Om 7.30 uur moeten we er zijn en dan worden ook wij een keer verwend. Om 8.30 uur begint een voorstelling voor de moeders. Ik weet dat Alec een lied in het Portugees moet zingen en Lara gaat met haar balletklas optreden. Lara heeft daar erg veel zin in. Ze is ook heel serieus, stoort zich eraan wanneer anderen het niet goed doen (dan duurt alles zo lang!). Ze heeft al iets laten zien. Ik mocht vanmorgen in ieder geval de klassen niet meer in, anders zou ik de moederdag kadootjes zien. Tja, het is hier allemaal een beetje vertraagd omdat de kinderen niet voldoende tijd hadden om de kadootjes te maken vanwege de Week without walls. Ik heb er in ieder geval veel zin in.

Met mijn Portugees gaat het steeds beter. Ik begin het meer en meer te spreken. Gewoon doen, blijf ik maar tegen mezelf zeggen. Morgen heb ik weer les. Ik moet zo wel even huiswerk maken anders sla ik weer zo’n flater bij de juf.

Afgelopen zondag was het zover. De finale ”Campeonato Carioca”, of te wel het voetbalkampioenschap van de staat Rio de Janeiro. En dan ook nog tussen Flamengo én Botafogo, zeg maar tussen Feijenoord en Ajax. Of mischien nog beter AC Milan tegen Inter Milan, want ook hier ging het om een echte stadsderby. De finale werd gespeeld in het Maracanã, één van de grootste  stadions in de wereld. Het stadion werd gebouwd voor het WK Voetbal van 1950 en had oorspronkelijk een capaciteit van 183.000 toeschouwers. Nu alle plaatsen zitplaatsen zijn geworden, bedraagt de werkelijke capaciteit 115.000. Bij risico-wedstrijden wordt echter, uit veiligheidsoverwegingen, dit teruggebracht tot 95.000.

Het was dus het gesprek van de week. En ondanks dat er in Rio nog twee andere clubs zijn (Vasco da Gama en Fluminese) hoorde je de afgelopen 2 weken “Flamengista o Botafogese?”. Nou traint Alec bij Escolinha do Flamengo Barra, dus toen hij kaartjes kon krijgen voor een door de club georganiseerd ouder-kind tripje kon ik er niet meer om heen; wij gaan met z’n tweeen naar een zeer beladen wedstrijd in het Maracanã. Om 12 uur begaven wij ons naar de club en werden daar keurig opgevangen, voorzien van een polsbandje en een kaartje voor mij. Kinderen tot 12 jaar hebben nl. gratis toegang tot de voetbalwedstrijden. Vervolgens reden we met 2 bussen volgeladen met kinderen, ouders, trainers en club begeleiders vanuit Barra naar het stadion. We namen de weg via Alto Boa Vista, een weg die ik zelf normaal nooit zomaar (alleen en s’avonds) zou nemen, maar die op een gegeven moment wel een spectaculaire uitzicht geeft over een groot gedeelte van Rio. Om 13:45 kwamen bij het stadion aan en het zag er al aardig zwart van de fans. Eenmaal uit de bus werden we als een kudde schapen naar de ingang geleid (een cordon van club begeleiders om ons heen). De kinderen werden even apart genomen, die moesten door een speciale kinderingang. Nadat de volwassenen ook allemaal door de poortjes waren werd de groep weer samengevoegd en naar ons vak geleid. We hadden een mooi plekje met uitzicht op de middenlijn …. dachten we.

Het duurde zeker nog 2 uur voor dat de wedstrijd zou beginnen, we waren nl. zo vroeg om de drukte bij ingang voor te zijn en om als groep een goed plaatsje en vooral bij elkaar te krijgen. Maar toen was het ook zover, de wedstrijd gaat beginnen. En helaas ging iedereen staan … op de stoelen. Nou is dat voor mij geen probleem, maar Alec zag zo natuurlijk niks. En met hem vele anderen (ook volwassenen). Diverse malen werd er dan ook “Senta!” (Zitten!) geroepen, maar naar 2 minuten ging toch iedereeen weer staan. Naar 10 Senta!-pogingen gaf het publiek achter ons de moed maar op, zelf het gooien van chips etc. hielp niet. Wij zijn toen maar naar het gangpad gegaan, maar ook daar was het uitzicht niet je van het. Gelukkig was daar ook nog een stoelje vrij, naast één van Alec’s trainer. Alec werd dus op dat stoeltje gehezen en ging op de armleuningen staan. Nou was hij net zo groot als de volwassenen en had ‘ie perfect uitzicht. Ik ging voor hem staan als steun. Als het spel op één speelzijde was dan had ik vrij uizicht vanwege het gangpad, voor de andere speelzijde keek ik gewoon op het grote scherm. 

De sfeer was geweldig. De Flamengo fans staan bekend als de meest gepassioneerde fans van Brazilie (althans dat zeggen ze zelf). En ik moet zeggen, na er midden tussen te hebben gestaan geloof ik dat ook wel. Wat een gezang, drums, vlaggen en nog veel meer. De wedstrijd zelf was ook geweldig. Flamengo speelde de eerste helft Botafogo helemaal weg en bij rust was het dan ook 2-0, het kampioenschap is binnen. Maar zoals bij veel teams verzaakte (Fla)Mengo aan het begin van de tweede helft en voordat Mengo het eerste tegendoelpunt had verwerkt had (Bota)Fogo al een tweede gemaakt. Mengo had in het laatste deel van de wedstrijd nog een paar geweldige kansen maar kon dit niet in doelpunten omzetten. Stand na reguliere speeltijd dus 2-2. Nou kennen ze hier geen verlenging, dus word de wedstrijd meteen beslist met penalties. Menig Mengo-fan dook vervolgens op de knieen en deed een (penalty)schietgebedje. En blijkbaar hebben die geholpen, want doelverdediger Bruno hield er 2 tegen en hielp zo Mengo aan hun “Tri-Campeonato” (2007, 2008 en 2009). De  vreugde en het feest bij de FLA-fans was groot. Met Alec op de nek hebben samen mee gehost.

Nadat de meest fans het stadion hadden verlaten werden we weer als een kudde schapen de bus in gedreven en naar een ritje tussen allerlei toeterende auto’s terug naar Barra, kwamen we uiteindeijk 20:00 uur weer thuis aan.

Zo, zei ik tegen Alec, dit bijzondere kampionschap hebben we toch weer mooi meegemaakt.